جیدو کریشنامورتی : (۱۸۹۵-۱۹۸۶)

  متفکر، نویسنده و سخنران مشهور هندی در  موضوعات فلسفی و معنوی بود.

موضوعاتی مثل تحول روانی انسان، مدیتیشن، ساختار ذهن، روابط انسانی و ایجاد تغییراتی مثبت در جامعه بشری .

در اوایل نوجوانی او با تئوصوفی و رازورز مشهور، چارلز وبستر لیدبیتر،

در اداره مرکزی انجمن عرفانی در آدیار در مَدرس (چنای) برخورد نمود.

او سپس تحت سرپرستی "آنی بسانت" و "لیدبیتر"، رهبران انجمن در آن زمان، پرورش یافت.

آنان بر این باور بودند که کریشنا همان معلمی خواهد بود که جهان در انتظار آن است.

 

به عنوان یک مرد جوان، او این ایده را نفی کرد

و سازمان جهانی (فرمان ستارگان) را که به منظور حمایت از این اندیشه بود منحل نمود.

او اعلام کرد که پیرو هیچ ملیت، طبقه، مذهب یا فلسفه‌ای نیست .

و بقیه عمر خود را در سفر به جهان، صحبت کردن با افراد و گروه‌های بزرگ و کوچک سپری کرد.

 

به نظر ایشان تحول روانی در درون فرد یک موضوع ضروری است

و این تحول را نمی توان

توسط یک نهاد بیرونی مثل نهادهای سیاسی، مذهبی یا اجتماعی ایجاد کرد.

 

کتابها:

  • حضور در هستی
  • کتاب زندگی - مراقبه‌های روزانه
  • نگاه در سکوت
  • شرح زندگی
  • شادمانی خلاق
  • فراسوی خشونت
  • عشق و تنهایی
  • تعالیم
  • سکون و حرکت
  • شعله حضور و مدیتیشن
  • پرواز عقاب
  • برای جوانان
  • مرگ
  • خیر و شر
  • حقیقت و واقعیت
  • نارضایی خلاق
  • رهایی از دانستگی

 

 

سخنانی از کریشنا مورتی :

 

- رنجهای ناشی از سرکوبی

                                    و قوانین بی رحم ناشی از وفادار ماندن به یک الگو،

 

                        هیچ یک منجر به درک حقیقت نمی شوند.

 

 

-  راستی، هیچ جاده ای ندارد

                                           و همین، زیبایی راستی است.

 

 

- اگر شما خود را با دیگران نسنجید،

                                               آنچه که هستید، همان خواهید بود.

 

 

- آزادی هرگز کاری به نادرست انجام نمی دهد،

                                                        آزادی کاملاً با نافرمانی متفاوت است .

 

 

- به خاطر داشته باش که

                                 هیچ کس چیزی را به تنهایی به دست نمی آورد

 

- برای درک یک حقیقت،

                                باید به آن نگاه کنیم،

                                                           نه اینکه از آن بگریزیم.

 

 

- یکی از دشواریهای بزرگ ما،

                               ندیدن خودمان به گونه ای درست و روشن است.

 

 

- دریافتن و ادراک خود، آغاز حکمت است.