آلبر کامو : (1913-1960 ) :

نویسنده، فیلسوف و روزنامه‌نگار الجزایری-فرانسوی‌تبار بود.

 او یکی از فلاسفهٔ بزرگ قرن بیستم و از جمله نویسندگان مشهور است.

 

کامو یکی از متفکران مکتب اگزیستانسیالیسم شناخته می‌شود

اما او گفته:نه، من اگزیستانسیالیست نیستم. من و ژان پل سارتر از اینکه نام‌مان اینگونه برچسب می‌خورد متعجب می‌شویم.

 

کامو در سال ۱۹۵۷ به خاطر «آثار مهم ادبی که به روشنی به مشکلات وجدان بشری در عصر حاضر می‌پردازد» برندهٔ جایزهٔ نوبل ادبیات شد.

آلبر کامو پس از رودیارد کیپلینگ جوان‌ترین برندهٔ جایزهٔ نوبل

و همچنین نخستین نویسندهٔ زادهٔ قارهٔ آفریقا است که این عنوان را کسب کرده‌است.

 

کامو تا پایان عمر خود مخالف استقلال الجزایر و اخراج الجزایریهای فرانسوی‌تبار بود

ولی در عین حال هیچ‌گاه از گفتگو در مورد فقدان حقوق مسلمانان دست برنداشت.

 

مشهورترین اثر او کتاب بیگانه است.

برخی آثار دیگر :

- سوء تفاهم

- تبعید و سلطنت

- سقوط

- آدم اول

- دلهرۀ هستی

- مرگ خوش

- کالیگولا

- فلسفه ی پوچی

- شادیها و ناکامیها

- طاعون

- عادل‌ها

- عصیانگر

 

سخنان زیبا از آلبر کامو :

 

هیچکس مجبور نیست انسان بزرگی باشد؛ تنها، انسان بودن کافی است.

 

- آزادی، تنها ارزش جاودانه ی تاریخ است.

 

-  اگر نتوان آزادی و عدالت را یک جا داشت

و من مجبور باشم میان این دو یکی راانتخاب کنم

آزادی را انتخاب می کنم تا بتوانم به بی عدالتی اعتراض کنم.

 

- زمانی که پول حاکم باشد، عدالت و آزادی وجود نخواهد داشت.

 

- آزادی چیزی نیست مگر مجال بهتر شدن.