غزلی زیبا از مولانا :

 

اندک اندک جمع مستان می‌رسند
                                                    اندک اندک می‌پرستان می‌رسند

 

دلنوازان ناز نازان در ره‌اند
                                                       گلعذاران از گلستان می‌رسند

 

اندک اندک زین جهان هست و نیست
                                                      نیستان رفتند و هستان می‌رسند

 

سر خمش کردم که آمد خالق، ای

                                                     نک بتان با آب دستان می‌رسند

 

 

جمله دامن‌های پرزر همچو کان
                                                         از برای تنگدستان می‌رسند

 

لاغران خسته از مرعای عشق
                                                            فربهان و تندرستان می‌رسند

 

جان پاکان چون شعاع آفتاب
                                                       از چنان بالا به پستان می‌رسند

 

خرم آن باغی که بهر مریمان
                                                        میوه های نو ز مستان می رسند

 

اصلشان لطفست و هم واگشت لطف
                                                  هم ز بستان سوی بستان می‌رسند