غزلی از شمس الدین محمد حافظ:

 

مرا چشمیست خون افشان ز دست آن کمان ابرو

                                   جهان پر فتنه خواهد شد از آن چشم و از آن ابرو

 

غلام چشم آن ترکم که در خواب خوش مستی

                          نگارین گلشنش روی است و مشکین سایبان ابرو

 

هلالی شد تنم زین غم که با طغرای ابرویش

                                      که باشد مه که بنماید ز طاق آسمان ابرو

 

تو کافر دل نمی بندی نقاب زلف و می ترسم

                                        که محرابم بگرداند خم آن دلستان ابرو

 

اگرچه مرغ زیرک بود حافظ در هواداری

                                  به تیر غمزه صیدش کرد چشم آن کمان ابرو