شعر زیبا از وحشی بافقی :

 

زان نیمه شب بترس که درتازد از جگر

                                                  تا کی عنان کشیده توان داشت آه خود

 

 دادیم جان به راه تو ظالم چه می کنی

                                                   سر داده ای چه فتنه چشم سیاه خود


بردی دل مرا و به حرمان بسوختی

                                                       او خود چه کرده بود بداند گناه خود

 

زان عهد یاد باد کز آسیب زهر چشم

                                                      می داشت نوشخند توام در پناه خود

 

من صید دیگری نشوم وحشی توام

                                                       اما تو هم برو مرو از صیدگاه خود