غزلی زیبا از مولانا:

 

مرده بودم زنده شدم ، گریه بودم خنده شدم

                                           دولت عشق آمد و من دولت پاینده شدم

 

گفت که دیوانه نیی ، لایق این خانه نیی

                                       رفتم و دیوانه شدم ، سلسله بندنده شدم

 

گفت که سر مست نیی ، رو که از این دست نیی

                                    رفتم و سر مست شدم ، وز طرب آکنده شدم

 

گفت که تو شمع شدی، قبله این جمع شدی

                                           جمع نیم ، شمع نیم ، دود پراکنده شدم

 

گفت که با بال و پری، من پر و بالت ندهم

                                       در هوس بال و پرش بی پر و پر کنده شدم

 

چشمه خورشید تویی ، سایه گه بید منم

                                   چونکه زدی بر سر من، مست و گدازنده شدم

 

شور کند چرخ فلک ، از ملک و مُلک و ملک

                                  کز کرم و بخشش او ، روشن و بخشنده شدم