دردهای نگفتنی

 

 

شعر زیبا:قیصر امین پور

 

دردهای من

                  جامه نیستند

                                      تا ز تن در آورم.

 

چامه و چکامه نیستند

                                 تا به رشته ی سخن درآورم .

 

نعره نیستند

                  تا ز نای جان بر آورم.

 

دردهای من نگفتنی

                             دردهای من نهفتنی است.

 

دردهای من

               گرچه مثل دردهای مردم زمانه نیست

                                                                   درد مردم زمانه است .

 

مردمی که چین پوستینشان

                   مردمی که رنگ روی آستینشان

                                              مردمی که نامهایشان

                                                           جلد کهنه ی شناسنامه هایشان

                                                                                               درد می کند.

 

من ولی تمام استخوان بودنم

                                     لحظه های ساده ی سرودنم

                                                                                  درد می کند.

 

انحنای روح من

                  شانه های خسته ی غرور من

                                                      تکیه گاه بی پناهی دلم شکسته است.

 

کتف گریه های بی بهانه ام

                                    بازوان حس شاعرانه ام

                                                                      زخم خورده است.

 

دردهای پوستی کجا؟!

                            درد دوستی کجا؟!

                                               این سماجت عجیب!

                                                                       پافشاری شگفت دردهاست!

 

دردهای آشنا

                دردهای بومی غریب

                                            دردهای خانگی

                                                                دردهای کهنه ی لجوج

 

اولین قلم

              حرف درد را

                                     در دلم نوشته است.

 

دست سرنوشت

                     خون درد را

                                      با گلم سرشته است.

 

پس چگونه سرنوشت ناگزیر خویش را رها کنم؟

 

درد

       رنگ و بوی غنچه ی دل است.

 

پس چگونه من

                   رنگ و بوی غنچه را ز برگهای تو به توی آن جدا کنم؟

 

دفتر مرا

           دست درد می زند ورق

                                       شعر تازه ی مرا

                                                           درد گفته است

                                                                        درد هم شنفته است.

 

پس در این میانه من

                              از چه حرف می زنم؟

 

درد، حرف نیست

                        درد، نام دیگر من است

                                                     من چگونه خویش را صدا کنم؟

 

/ 4 نظر / 37 بازدید
حقدوست

[گل][گل][گل][گل][گل] [گل][گل][گل] [گل] سلام و درود بر شما گرامی، دعوت شده‌‌‌اید برای خواندن: ******** [گل][گل] ضرب المثلهاي فارسي با معادل آيات قرآني آنها[گل][گل] # تخم مرغ دزد، شتر دزد مي‌‌شود # با هر دست بدهي از همان دست پس مي‌‌گيري # از کوزه همان برون تراود که در اوست # آشپز که دو تا شد، آش يا شور مي‌‌شود يا بي نمک # و ... و ... و ... ********* [گل] احادیث زیبا و خواندنی هفته [گل] ## اهميت زيارت اموات در قبرستان ## سفارش پيامبر خدا(ص) به زيارت بقيع ## ظلم به ديگران اينگونه پاسخ داده مي‌‌شود ********* [گل] هشدار شدید پیامبر(ص) نسبت به همسر زنان زینت کرده [گل] ******** منتظر حضور و نظرات ارزشمند شما گرامی هستم. www.bia2mofid.persianblog.ir [گل] [گل][گل][گل] [گل][گل][گل][گل][گل]

مسیب

باسلام عیدقربان ، جشن رهیدگی از اسارت نفس و شکوفایی ایمان و یقین پیشاپیش بر همه ابراهیمیان مبارک باد . . .[گل]

امير شرافتي

هلال خون، مه خون، ماه اشک، ماه عزاست عزای کیست؟ گمانم عزای خون خداست خمیده قامت گردون، شکسته پشت فلک روانه خون دل از چشم آدم و حوّاست پریده رنگ ز رخسار احمد و حیدر شراره ی دل زهرا، صدای وا ولداست

امير شرافتي

هلال خون، مه خون، ماه اشک، ماه عزاست عزای کیست؟ گمانم عزای خون خداست خمیده قامت گردون، شکسته پشت فلک روانه خون دل از چشم آدم و حوّاست پریده رنگ ز رخسار احمد و حیدر شراره ی دل زهرا، صدای وا ولداست